همه نوشته‌های موسسه فرهنگی آپ‌آرت‌مان

برنامه های تیرماه آپ آرت مان

تقویم تیرماه موسسه آپ آرت مان به شرح زیر تنظیم شده است . لطفا برای رزرو بلیت و ثبت نام در برنامه های ما با شماره ۸۸۸۶۶۷۴۴ از ساعت ۱۱ تا ۱۸ تماس بگیرید.
چهارشنبه ۳۱ خردادماه ساعت۱۶:۳۰

نقد و بررسی جریان  تروریسم در قرن ۲۱ باحضور دکتر فاطمه صادقی و نمایش فیلم «اسب های خدا»
روز چهارشنبه ۳۱ خرداد ماه موسسه آپ آرت مان نشستی برای شناخت بیشتر تفکر تروریستی داعش تدارک دیده است . در این نشست همراه با  نمایش فیلم تحسین برانگیز فستیوال کن : «اسب های خدا» (به کارگردانی نبیل عیوچ که به چگونگی شکل گیری یک گروه طرفدار داعش در مراکش می پردازد و داستان فیلم نشان می دهد چگونه فرزندان فقر و تبعیض  شستشوی مغزی می شوند و به عملیات انتحاری کشیده می شوند) با حضور دکتر فاطمه صادقی جریان های تروریسم در قرن ۲۱  نقد و بررسی می شود.
لینک ثبت نام و تهیه بلیت

پنجشنبه اول تیرماه ساعت ۱۶

دومین نشست اومبرتو اکو خوانی در آپ آرت مان  پنجشنبه اول تیرماه با عنوان «هزارتوی فهرست و تاریخ قرون وسطا» با حضور دکتر امیر علی نجومیان به بازخوانی و تفسیر کتاب «آنک نام گل» با ترجمه رضا علیزاده و  همراه با پخش فیلم نام گل سرخ به کارگردانی ژان ژاک آنو و بازی شون کانری (محصول سال ۱۹۸۶) برگزار میشود.
لینک ثبت نام و تهیه بلیت

چهارشنبه ۱۴ تیرماه

دومین نشست بررسی تروریسم در قرن ۲۱
ساعت و جزییات بعدا اعلام می شود

پنجشنبه ۲۲ تیرماه  ساعت ۱۶

تماشای شاهکارهای ادبی با دکتر امیرعلی نجومیان
برنامه پنجم: لولیتا (Lolita) / کارگردان: استنلی کوبریک / سال ساخت: ۱۹۶۲ / بازیگران: جیمز میسون، پیتر سلرز، شلی وینترز، سو لاین، ماریان استون/ بر اساس شاهکار ولادیمیر ناباکوف
لینک ثبت نام و تهیه بلیت

چهارشنبه ۲۸ تیرماه

سومین نشست بررسی تروریسم در قرن ۲۱
ساعت و جزییات بعدا اعلام می شود

فیلم چند گره دورتر |رونمایی به همراه نمایش فیلم کوتاه شیلنگ|

چهارشنبه ۲۹ دى ۱۳۹۵

ساعت:

بها: ۱۰,۰۰۰ تومان

 

 

 

شیلنگ:

آقای نوبری معلم دبستان متد خاصی در آموزش دارد، تا همین دیروز نوبری تنبیه بدنی را بهترین روش آموزش می دانست، اما امروز به خاطر مقالاتی که خوانده نظرش کمی تفاوت کرده است. او می خواهد دانش آموزانش در درس هایشان پیشرفت کنند حتی بهتر از مدرسه ی دخترانه ی سر کوچه….

 

چند گره دورتر:

حاج حبیب دیروز مرده و حالا هاشم پسر بزرگش که سالهاست جزیره را ترک کرده آمده تا جنازه ی پدرش را به بندر ببرد. چون دلش نمی خواهد هیچ وابستگی ای به جزیره ای داشته باشد که این روزها مورد مناقشه ی کشورهای دور و برش است. در نهایت عطیه خواهر هاشم با او درگیری پیدا می کند، اما هیچ کس جلودار او نیست….

 

درباره منصور فروزش:

منصور فروزش فیلمساز کوتاه است. فعالیت های او در زمینه های مختلفی است که می شود به ساخت فیلم های داستانی کوتاه  برای دل خودش و مستند برای تلویزیون اشاره کرد. او در چندین جشنواره بین المللی داور بخش فیلم کوتاه بوده است. فیلم های فروزش در کشورهای مختلفی به نمایش درآمده اند، بنگلادش، استرالیا، اسپانیا، بحرین، ترکیه، فرانسه، ایتالیا، آمریکا، برزیل، چین و… بخشی از این کشورها هستند. البته به خاطر برخی مسائل که اصلا سیاسی نیستند و بیشتر مرتبط با دلایل دیگر هستند، فیلم های منصور فروزش در ایران دیده نشده اند و او به تازگی تصمیم گرفته فیلم هایش را خودش در گوشه و کنار نمایش دهد. او هیچ ارتباطی با هیچ مجمع رسمی و “غیر رسمی” ندارد، اما دوستانی دارد که او را به عنوان یک فیلمساز قبول دارند.

 

علاوه بر فعالیت های بالا او گاهی تدوین می کند، گاهی طراحی می کند و گاهی عکس می گیرد. گاهی هم ورکشاپ های فیلم و فیلمنامه برگزار می کند و چند فیلم هم در دست تهیه دارد. فروزش کتابی هم نوشته که به زودی به مرحله ی چاپ می رسد این کتاب راجع به ایده و ایده پردازی در سینماست که حدود ۴ سال گاه گداری برای نگارشش زمان صرف کرده است. او همچنین برای مجلات، روزنامه ها و سایت ها گاهی نقد کتاب، فیلم و گزارش می نویسد.

 

در مجموع منصور فروزش آدمی است که مثل بقیه ی آدم ها زندگی می کند، فیلم می سازد و سعی می کند خوشحال باشد.

موسیقی در سینما (۳) This must be the place با حضور روبرت صافاریان

فیلم The Music Room – ساخته ساتیاجیت رای

 

زمان: یکشنبه ۲۶ دی ماه – ساعت ۱۸

 

با حضور: روبرت صافاریان

 

موسیقی در هند تنها یک هنر نیست. آئینی روزمره است که انسانها با آن گفت و گو می کنند و همچون یک نیاز طبیعی در لحظات مختلف از آن بهره می گیرند. از این روست که در سینمای هند موسیقی نقشی بس مهم ایفا می کند. اما موسیقی در سینمای هند تنها مختص به فیلم های بالیوودی با رنگ و لعاب رقص و آواز نیست. گونه ای دیگر از موسیقی نیز وجود دارد که برای مردم هند مقدس است و این آن نوع از موسیقی است که در “اتاق موسیقی” ساتیا جیت رای جاری است.

 

ساتیا جیت رای کارگردان نامدار هندی که آهنگساز بیشتر فیلم های خود بوده و مستندهایی نیز در زمینۀ موسیقی هند ساخته است از کودکی نگاه ویژه ای به موسیقی داشته است. از این رو موسیقی در فیلم های او اهمیت خاصی پیدا می کند.

 

“اتاق موسیقی” روایت به پایان رسیدن دورانی از اشرافیت هندی و به روی کار آمدن دورانی دیگر از صاحبان سرمایه است. موسیقی در این میان نشانی است از دورانی پایدار به طول تاریخ هند، نشانی اسطوره ای و نمادین از قدرت که با ظرافتی خاص توسط ساتیا جیت رای به تصویر کشیده شده است.

تماشای شاهکارهای ادبی با دکتر امیرعلی نجومیان

سینما و ادبیات سالهاست که با هم تلفیق می‌شوند و سال‌هاست نشست‌هایی تحت عنوان سینما و اقتباس در حال برگزاری است. اینبار اما موسسه آپ آرت‌مان تصمیم گرفته است با حضور یکی از بهترین منتقدان ادبی و نشانه‌شناس به بررسی شاهکارهای ادبی که به فیلم درآمده‌اند بپردازد. دکتر امیرعلی نجومیان هفت فیلم از شاهکارهای ادبی جهان انتخاب کرده است که باشما به تماشای آن بنشیند و در مورد متن، فیلم، نویسنده، کارگردان و ژانر ادبی و سینمایی آن صحبت کند. با موسسه آپ آرت مان همراه باشید.

برنامه اول: ۲۳ دیماه

مرگ یک فروشنده

کارگردان: ویکتور شلوندورف

سال ساخت: ۱۹۸۵

بازیگران: داستین هافمن، کیت رید، جان مالکویچ، استیون لنگ، چارلز درنینگ

بر اساس نمایشنامه آرتور میلر، ۱۹۴۹

موسیقی در سینما (۲) This must be the place با حضور رامین صدیقی

برنامه دوم

فیلم This must be the place – ساخته پائولو سورنتینو – محصول ۲۰۱۱

زمان: یکشنبه ۱۹ دی ماه – ساعت ۱۸

با حضور: رامین صدیقی

پائولو سورنتینو کارگردان ۴۶ ساله ایتالیایی، اهمیت موسیقی را در سینما کشف کرده است. هم از این روست که نقش این عامل بس مهم در آثارش به وضوح نمایان است. او در فیلم هایی چون “دوست خانوادگی”، “عواقب یک عشق”، “ایل دیوا” … به سرشار از موسیقی‌هایی انتخابی و متن استفاده می‌کند و ببینده را به دنیای شنیداری تصاویر می‌کشاند تا آنجا که موسیقی و تصویر در روایتی شاعرانه در هم می‌آمیزند و در لایه‌ای تنیده در یک تاروپود از یکدیگر قابل تشخیص نمی‌باشند.

” اینجا باید همان جا باشد” روایت خواننده راکی است که به دنبال کشف یک واقعه، سفری بیرونی را آغاز می‌کند که در انتها به سفری درونی تبدیل می‌شود. این فیلم از نگاهی متفاوت به زندگی یک خواننده راک می‌پردازد. خواننده راکی که در مرز ۵۰ سالگی به انتهای مسیر موسیقی رسیده است و تنها اتفاق مهم برای او، خبر تکان دهنده و کشف موضوعی است که قرار است به زندگی او معنایی جدید ببخشد.

این فیلم پنجمین تجربه بلند سورنتینو در سال ۲۰۱۱ و محصول کشورهای ایتالیا، فرانسه و ایرلند است.

موسیقی در سینما (۱) nside llewyn davis با حضور رامتین شهبازی

فیلم Inside llewyn davis – ساخته برادران کوئن – محصول ۲۰۱۳

زمان: یکشنبه ۱۲ دی ماه – ساعت ۱۸

با حضور: رامتین شهبازی

برادران کوئن در کارنامه سینمایی خود نشان داده اند که به تجربه اندوزی در انواع ژانرهای بسیار علاقمنداند. آنها یعد  از فیلم “اوه برادر کجایی؟” یک بار دیگر (پس از ۱۳ سال) به موسیقی پرداختند.

درون لوین دیویس ساخته شده در سال ۲۰۱۳، بیست و یکمین فیلم این دو برادر، روایت یک هفته از زندگی خوانندۀ فولک دهه ۶۰ آمریکا است. خواننده ای که با تمام استعداد و خلاقیت محکوم به شکست است. بازگویی این روایت تلخ اما از نگاه این دو فیلمساز نه تنها رنگ تراژیک به خود نمی گیرد بلکه در تمامی لحضات فیلم به مدد موسیقی جذاب و و کارگردانی خلاق آن، این فیلم را به یک اثر هنری خلاق و اثر گذار تبدیل کرده است.

این فیلم جایزه بزرگ کن ۲۰۱۳ Grand Prix را از آن خود کرد و نامزد اسکار برای بهترین فیلمبرداری و بهترین میکس صدا در همان سال. و نامزد بهترین فیلم، بهترین بازیگر و  بهترین ترانه اوریژینال گلدن گلاب ۲۰۱۳ شد.

آپ آرت مان دیدن این فیلم را به تمام سینما دوستان توصیه می کند.

موسیقی درسینما / ده هفته ، ده فیلم / به انتخاب دکتر مهران پورمندان

نگاه تخصصی به گونه های مختلف سینمایی در یک روند تاریخی، اجتماعی (از جنبه های مختلف آموزشی – پژوهشی و یا حتی سرگرمی) همیشه می تواند جذاب باشد. با این نگاه، در تاریخ سینما، نوع موزیکال – به عنوان یک گونه – برای مخاطبان حرفه ای و عام سینما شاید از جذابیت و مجبوبیت بیشتری نیز برخوردار باشد.
هنگامی که از فیلم موزیکال سخن به میان می آید، بلافاصله فیلم های موزیکال دهه های ۳۰ و ۴۰ هالیوود در ذهن متصور می‌شود. آنجا که هنرپیشگان کلام خود را با رقص و آواز در می آمیختند و سرتاسر فیلم با لبخند و شادی طی می شد و به پایان می رسید. اما واقعیت این است که از همان دهه‌ها، درمیان فیلم‌هایی که موضوع خود را با محوریت موسیقی انتخاب می‌کردند کم نبودند فیلم هایی که داستان خود را نیز با موسیقی بیان می کردند و به نوعی موزیکال بودند. در واقع می توان گفت که موسیقی در این فیلم ها روایت را به پیش می برد.
موسسۀ آپ آرت مان در صدد است تا با نمایش ۱۰ فیلم منتخب زیر، نوعی دیگر از سینمای موزیکال را به نمایش بگذارد. سینمایی که  موسیقی آنچنان در تاروپود روایت فیلم عجین شده است که با آن یکی می شود اگرچه به موسیقی متکی نیست.

Inside llewyn davis  ۲۰۱۳   /      برادران کوهن
This must be the place    ۲۰۱۱ /   پائولو سورنتینو
Music room      ۱۹۵۸/   ساتیاجیت رای
Gigi   ۱۹۵۸/   وینسنت مینلی
Visitors    ۲۰۱۳ / گادفری رجیو
Control   ۲۰۰۷/ آنتونی کوربین
Red shoes  ۱۹۴۸ /  امریک پرسبرگر و مایکل پاول
Dead for 5 voices  ۱۹۹۵/ ورنر هرتزوگ
۱۹۹۹  Buena Vista Social/ ویم وندرس
Florence Foster Jenkins 2016 / استیون فریرز

کارشناسان مهمان این دوره عبارتند از:
خسرو دهقان
رامتین شهبازی
رامین صدیقی
روبرت صافاریان
فرزاد موتمن

مستند مانکن‌های قلعه حسن‌خان با حضور روبرت صافاریان

چهارشنبه ۰۸ دى ۱۳۹۵
– مستند مانکن‌های قلعه حسن‌خان برنده بهترین کارگردانی، فیلمبرداری، تدوین و صداگذاری از جشن مستند سینمای ایران
– کاندید بهترین مستند بخش هنر تجربه (نهمین دوره جشنواره سینما حقیقت)
– منتخب جشنواره ویزیون دو ریل (سوییس)
– فینالیست فستیوال (تی ار تی) استامبول
– منتخب فستیوال آف سینما (لهستان)

چهارشنبه‌های فیلم مستند موسسه آپ‌آرت‌مان، این هفته، هشتم دی‌ماه، میزبان سام کلانتری و آخرین فیلم مستندش «مانکن‌های قلعه‌ حسن‌خان» است. نمایش این فیلم ساعت ۱۸ و جلسه نقد و بررسی آن بلافاصله بعد از اتمام فیلم برگزار خواهد شد.

سام کلانتری درباره موضوع این اثر مستند خود می‌گوید: «مانکن‌های قلعه حسن‌خان درباره خلق و زندگی چند مانکن پلاستیکی در یک کارگاه دور افتاده است. زندگی این مانکن‌ها و سرانجام‌شان بی‌شباهت به زندگی ما انسان‌ها نیست! تعدادی از آنها پولدار می‌شوند و عده‌ای هم بی‌پول می‌مانند! … پرداختن به موضوع انسان همیشه دغدغه من بوده است. ما با چشمان‌مان دنیا و آنچه در آن هست را می‌بینیم و با گوش‌هایمان می‌شنویم. اگر انسان با وجود داشتن گوش و چشم از آنها استفاده‌ای نکند، فرقی با مانکن‌ها ندارد… در این مستند با ۱۵ مانکن و سرنوشت‌شان همراه می شویم. در حال حاضر مراحل تصویربرداری به پایان رسیده و فیلم در مرحله تدوین است. از آنجایی که فیلم دیالوگی ندارد، صداگذاری مرحله مهمی است که با دقت و وسواس به آن می‌پردازیم.»

در خلاصه فیلم مستند «مانکن‌های قلعه حسن‌خان» آمده است:

پرده‌ای قرمز رنگ بالا می‌رود… قرار است بازی شروع شود… به پشتت می‌زنند و تو با گریه‌ای اعلام حضور میکنی… گریه‌ای که بیشتر شبیه یک شکایت است شکایت از بودنت… ولی دیگر دیر است… حالا که آمدی باید بهترین بازی‌ات را انجام دهی… اما خیلی زود همه‌چیز را فراموش می‌کنی… برای خودت نقشی جدید می‌نویسی… نقشی که با آنکه کور نیست ولی نمی‌بیند… با آنکه کر نیست،نمی‌شنود و تو چه خوب در نقش جدیدت «مسخ» می‌شوی؛ اما دیگر وقت رفتن است… حالا تو دیگر موجود جدیدی هستی ولی شاید فراموش کرده باشی… پرده قرمز رنگ نمایش در حال پایین آمدن است…

عوامل تولید این مستند عبارتند از: تصویربردار: رضا تیموری، تدوین: روزبه فرازمند، مدیر تولید: محسن مرادی، صداگذار: انسیه ملکی، تهیه‌کننده و کارگردان: سام کلانتری، تهیه شده در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی.

چیدمانی برای شنیدن : نا گفته هایت را پنهان نکن!

 

زهره عزپور- دنیا را نارنجی کن ، عنوانی است برای این جنبش که با ابتکار سازمان ملل برای مقابله با محو خشونت علیه زنان آغاز می شود و رنگ نارنجی نمادی از آینده روشن و پر امید و به دور از هر گونه خشونت برای زنان است .

خشونت علیه زنان یک مشکل جدی است و به هر نحوی که رخ دهد به همه حتی به نسل آینده آسیب می رساند و مانع پیشرفت زنان می شود. خشونت  در لایه های مختلف زندگی آدم ها و در همه ی فرهنگ ها و جوامع  وجود دارد اما میزان آن در جوامع سنتی بیشتر است . هرکسی در هر قشر و سطح فکری که هست تعریف متفاوتی از خشونت دارد. خشونت تنها آزارجسمی و جنسی نیست بلکه تحقیر و گاهی یک نگاه را به همراه دارد. نگاهی که هر کجا می روی تو را تعقیب می کند  و حریم شخصیت را هدف قرار می دهد و راهی برای فرار و اعتراض نمی گذارد. این جنبش هرسال از (۲۵ نوامبر/۴ آذر) به مدت ۱۶ روز برای آگاهی‌رسانی درباره خشونت علیه زنان انجام می گیرد.

روز شنبه ۲۰ آذر ماه ،در موسسه آپ آرتمان پرفورمنسی با عنوان « دنیایت را نارنجی کن- چیدمانی برای شنیدن » برگزار شد که با استقبال خوبی مواجه شد. در همین حین گفت و گویی با  پانیز برزعلی و کیوان سررشته داشتیم که در ادامه می خوانید.

 

  • به عنوان نخستین سوال این انتخاب رنگ نارنجی در این جنبش«دنیا را نارنجی کن» چه نمادی دارد؟

 

پانیز برزعلی : دلیلی که سازمان ملل برای انتخاب این رنگ داشت این بود که رنگ نارنجی نشانه ی امیدی به آینده است.

 

کیوان سررشته: اگر کمی کاربردی تر بخواهیم به انتخاب این رنگ نگاه کنیم شاید دلیل آن این باشد که بقیه رنگ ها هر کدام برای یک هدف یا نمادی انتخاب می شوند . مهم چشمگیر بودن رنگ نارنجی است که همه ی توجه ها را به خود جلب می کند. از نظر من برگزاری این کمپین به این دلیل است که در برابر خشونت سکوت نکنید.

 

  • آیا دلیل و انگیزه شما برای انجام چنین پروژه ای با نوعی اعتراض یا همدردی همراه است؟

 

پانیز برزعلی: ما دغدغه ای که داشتیم ، خیلی با فضای اعتراضی همراه نبود. بیشتر دوست داشتیم یک پروژه ای را کار کنیم. امسال هم  تا پایان ۲۵ نوامبر ۲۰۱۷ تقریبا یکسال است که این پروژه را شروع کردیم و بعد از تهران گردی در ماه های  بعد در استان های دیگرفعالیت می کنیم. بحثی که ما روی آن تاکید داشتیم این بود که  این پرفورمنس را با این پوستر و رنگ در مکان های مختلف به دیگران نشان دهیم . ما می خواستیم ایجاد حساسیت کنیم که مردم ببینند و این را بشناسند ، نه این که صرفا بیایند و کار ما را تماشا کنند. ما می خواستیم هرکس از هر طریقی متوجه شود که تعریف ازخشونت چیست؟. مطمئنا خیلی ها هم هستند که حتی نمی دانند این پروژه چیست ولی خب چیزی که وجود دارد این است که سعی کنیم از طریق اینترنت و فضای مجازی این پروژه را گسترده کنیم که همه آن را بشناسند.

 

کیوان سررشته:  اتفاقی که افتاد این است که شاید من امسال خیلی درگیر این پروژه بودم و حساسیت من نسبت به این پروژهم بیشتر شده بود. احساس می کنم سال به سال خانم ها کمی رنگ نارنجی را جدی تر می گیرند. ما از یک هفته قبل داشتیم کارها را آماده می کردیم که در آن روز دیدم پروفایل خیلی از دوستانم به رنگ نارنجی درآمد. توجه من به این موضوع بیشتر جلب شد به این دلیل که امسال شناخت این جنبش بیشتر شده است. این پروژه بلند مدت است وما نمی توانیم توقع داشته باشیم که سازمان ملل کاری را که برای شناختن این جنبش شروع کرده ، در حال حاضر هر کسی که رنگ نارنجی را میبیند پی ببرد که موضوع چیست.

 

  • میزان تاثیر گذاری این برنامه را چقدر می دانید؟

 

پانیز برزعلی:  واقعیت این است که ما در ایران نمی توانیم به اسم کمپین جهانی، کاری را انجام دهیم. وقتی می گوییم کمپین جهانی ، یکسری چیزهای مشترک برای گروه و کمپین خودمان تعریف می کنیم که اگر کسی بخواهد در این کمپین عضو شود یکسری چیزها را می خواند که برای او جالب است . ما حتی یکسری چیزها را حذف کردیم که حساسیت ایجاد نشود. برای ما اصل ماجرا مهم است و ما می خواهیم بپردازیم به این موضوع و متوقف نشویم .

 

  • به نظرتان مخاطب چنین برنامه هایی چه کسانی هستند؟

 

پانیز برزعلی: این چیزی بود که در پایان این ۱۶ روز همچنان به آن فکر می کنیم. ما تا حدی از نتیجه ی این اجرا انرژی دریافت کردیم. ما سعی می کنیم حداقل در آن لحظه نتیجه گرا نباشیم ولی واقعا نتیجه کارمان در مکان هایی که اتفاقا شاید از لحاظ سوادی و فرهنگی پایین تر بود راضی تر بودیم.

وقتی در مکان های فرهنگی و هنری می رفتیم در آنجا آنقدر این برنامه ها اجرا می شود و کسانی که به اینجا می آیند آنقدر این چیزها را دیدند که چشم آنها عادت کرده است یا اینکه فکر می کنند چه دلیلی دارد که به این برنامه ها بیایند من که اصلا خشونتی را تجربه نکردم . در صورتی که ما تعریف درستی از خشونت نداریم  حتی ما یکسری از تعریف هایی از خشونت داریم و فکر می کنیم که خب خشونت برای آن کسی است که همسرش هر روز او را کتک می زند. اصلا ما بحث اینها را نداشتیم .

 

کیوان سررشته: خیلی به این موضوع فکر می کنیم . نکته ای که وجود دارد این است که ما در چه مکان هایی اجرا داریم . کافه ، موسسه فرهنگی مانند آپ آرتمان و کتابفروشی ها مکان هایی است که ما در آنجا اجرا داشتیم. تمام اجراهای ما در مکان های فرهنگی بوده که آدم های تحصیل کرده در آنجا حضور داشتند. ما در کرج در یک مرکز آموزشی ،خانم های آسیب دیده رفتیم که در آنجا مخاطبان ما به طور کامل کسانی بودند که خودشان در معرض این خشونت ها و خیلی شدیدتر از این قرار داشتند. آنها قشر آسیب پذیری در جامعه هستند و به هیچ عنوان حتی بعضی از آنها سواد خواندن مطالبی را که در کنار این بالشت ها گذاشته بودیم را نداشتند ولی واکنش هایی که دیدیم ، واکنش های متفاوتی نبود. برای من خیلی جالب بود به دلیل اینکه زنانی را در آنجا دیدم که واکنش آنها واکنش یکسانی بود.همه ی خانم ها کم یا زیاد به انواع مختلف مورد خشونت واقع می شوند اما هدف اصلی ما از این جنبش این است که شما هم حرف بزنید و نگذارید نا گفته بماند .  ما سعی می کنیم از آدم ها ، صدای آنها و نوشته هایشان را بگیریم و حتی سعی می کنیم روایت های آنها، تا جای ممکن بیشتر شود چون شاید هدف اصلی ما دونفر این بوده که این چیزها گفته شود و شنیده شود و آدم ها ناگفته هایشان را پنهان نکنند . حرفی که روز اول اجرا به ما گفته شد این بود که این پروژه را در بازار ببرید در جایی که اتفاقا خشونت گران بیشتری در آنجا حضور دارند . در حال حاضر، شاید برای کسانی اجرا می کنیم که حداقل در ظاهر خودشان را خشونت گر نمی دانند. کمی هم این واقعیت وجود دارد، واقعا با خودم فکر می کردم که خب من که صد هزار بار این ها را شنیدم و من دیگر احتیاجی ندارم پس بگذار آنهایی که احتیاج دارند بروند و گوش دهند. ما کمی راجع به این موضوع حالت آماده باش داریم و اتفاقا آدم هایی که خودشان شاید کمی در معرض انواع شدیدتر خشونت قرار دارند با آغوش بازتری این را می پذیرند .

 

  • تعریف شما از خشونت چیست؟ آیا خشونت را یک رفتار فرهنگی می دانید؟

 

کیوان سررشته:  متاسفانه خیلی زیاد این شوخی را حتی از کسانی که درگیر این ماجرا شدند شنیدیم که آقا بیاید و راجع به خشونت علیه مردان هم بنویسید . پس خشونت علیه مردان چه می شود؟. برای من این نوع  خشونت ، خشونتی است که رخ نمی داد مگر، در شرایطی که احساس کنیم جنسیت مقابل جنسیت ضعیف تری است و این ضعف به ما اجازه می دهد که اعمال قدرت کنیم. من احساس می کنم که قدرتمندترم، نه به خاطر شرایط اجتماعی ، کاری و نه علم و سوادم به خاطر هیچ چیز فقط به خاطر جنسیتم و این به من اجازه می دهد چیزی را تحمیل کنم که در حالت عادی نمی کنم . این برای من نقطه شروع همه ی انواع خشونت های علیه زنان محسوب می شود هر چیزی که این نقطه شروع آن باشد برای من خشونت محسوب می شود.

 

 پانیز برزعلی: خشونت یکسری تعریف های کلی ای دارد که به چند دسته تقسیم می شود. ولی برای من به عنوان یک زن ؛حالا متفاوت تر از این کاری که انجام می دهم ، هر چیزی که آرامش من را بهم بزند خشونت محسوب می شود.

 

  • هر آدمی در طبقه و در هرسطح فکری معیارهایشان برای تعیین خشونت متفاوت است معیار شما برای سنجش و قضاوت در مورد رفتار خشونت آمیز چیست؟ آیا فکر می کنید خشونت لایه های پنهان در شخصیت فرد دارد؟

 

کیوان سررشته: خشونت بیشتر عادت است . خشونت هایی که ما از آنها صحبت می کنیم شاید ناشی از روان پریشی یا دیوانگی نیست بلکه خشونت هایی است که جامعه ،عادت وعرف به ما نشان داده و چیز عادی است .

 

  • فردی که مورد خشونت قرار می گیرد آیا ممکن است همان خشونت را علیه دیگران به کار گیرد؟

 

پانیز برزعلی:  پاسخی که می توانم راجع به این سوال بدهم این است که خشونت دوحالت دارد. نخست اینکه ، من با اعمال خشونت طرف مقابل را تحریک می کنم که او هم مانند من یا حتی بدتر از من بشود. یا اینکه انقدر خوار و حقیر شده  که از خود اراده ای ندارد و فکر نمی کند به اصطلاح آدم تو سری خوری شده است . او خشونت را به خودش اعمال می کند یعنی فکر می کند این حق من است که هر کسی از کنارش رد شود یک رفتار خشونت آمیزی از خود نشان دهد. این باعث می شود که  کاری برای زندگی خودم انجام ندهم و اگر کسی رفتار خشونت آمیزی نسبت به من نشان می دهد واکنش نشان دهم. فکر می کنم همین دو حالت است یا من یا دیگران خشونت را به کس دیگری اعمال می کنیم یا اینکه خشونت را به خودم اعمال می کنم .

ما به این احتیاج داریم کسانی که فکر می کنند خشونت به آنها اعمال نمی شود هم این را بشنوند. ما نمی توانیم نام جنبش را کمپین بگذاریم بلکه یک نوع همدلی کردن است. حتی من نوعی که خشونتی را تجربه نکرده ام بحثی است که اگر من هم به این موضوع حساس باشم چند روز دیگر با کسی برخورد می کنم که او هم تجربه ی این رفتار خشونت آمیز را داشته و او را با  این فضا آشنا می کنم که تنها نیستی ما کمکت می کنیم . حداقل کمکی که می توانم برای آنها انجام دهم این است که شماره اورژانس اجتماعی۱۲۳ را بدهم که هر اتفاقی برایت افتاد با این شماره تماس بگیری . خیلی دوست داشتیم که در مکان های خیلی متفاوتی این کار را اجرا کنیم در مکان هایی که اجرا داشتیم خیلی شبیه هم بوده و دوست داریم این اجرا انقدر متفاوت باشد که آدم های مختلف آن را بشنوند.

 

کیوان سررشته:  یک نکته ای که وجود دارد این است که احساس می کنم ، خانم هایی که مورد خشونت قرار گرفتند شاید در ذهن خودشان فکر کردند که خب من که جایگاهم در برابر مردان زندگیم این است پس ، می آیم به زن دیگری خشونت اعمال می کنم و یکدفعه مردان علیه زنان ، زنان علیه زنان جایگزین خشونت می شود و بعد می شود خشونتی که حتی بی دلیل است و در چرخه ای بین خود آدمها می گردد.

این خیلی جالب است به محض آنکه پذیرفته می شود که خب من آن آدمی هستم که ضعیف تر است و باید خشونت بر من اعمال شود، با کسی مقابله نمی کنم اگر قرار است این کار را انجام دهم با هم سطح خودم مقابله می کنم. چون فکر می کنم که زورم به او نمی رسد پس اگر قرار است که خودم را نجات دهم زورم به کسی که کنارم است برسد و این دائم به صورت کاملا چرخشی پخش می شود . به جای اینکه به کسی فشاربیاوریم به اطراف فشار می آوریم و این دائم پخش میشود مانند سنگی که در اب افتاده و موج می خورد و زیاد می شود.

 

  • چرا انقدر مردها در ایران جایگاه تحکم آمیزی دارند؟

 

کیوان سررشته:  خیلی فکر نمی کنم که مختص ایران باشد . ولی فکر می کنم که کمی از آن برای نقش هایی است که آدمها می پذیرند و احساس می کنند که نقششان است . یعنی اینکه نقش یک خانم به عنوان زن این است که غذای همسرش را حاضر کند و نقش مرد هم این است که کار کند و پول دربیاورد و به همسرش خرجی دهد، نقش ها این ها را تعیین می کند . زمانی است که اگر این نقش را نپذیری این نگرانی ها را هم نداری چون می گویی که این وظیفه من نیست و من زندگی خودم را دارم ما با هم توافق کردیم که کارها را بین خودمان تقسیم کنیم . شاید  یک همچین چیزهایی ناشی از نقش های اجتماعی است که در جامعه جا باز کرده است.

 

پانیز برزعلی: من فکر می کنم امروزه این مسئله جا افتاده تر شده است ولی من با این موافقم که در گذشته این فرمانروایی و زورگویی بیشتر بوده و ادامه داشته است و حداقل آن این است ، فرزند من با این ترس بزرگ شده که تمام مردان رفتار خشونت آمیزی دارند . فکر می کنم این موضوع مانند داستان سینه به سینه به فرزندان ما رسیده که از مردها بترس و اگر این کار را انجام دهی کتک بخوری. شاید یک آدمی باشد که فقط بداخلاقی کند ولی مهم این است که این ترس در وجود من همچنان باقی است که اگر کارخطایی انجام دهم عواقب دارد. به نظر من در گذشته در خانواده یک خشونت جسمی ای من بوده که من هنوز از این میترسم .

 

  • خشونت علیه زنان امری پنهان است ، از آنجایی که زنان حاضر نیستند این خشونت را به پلیس گزارش دهند، فکر می کنید احداث خانه های امن و اورژانس اجتماعی تا چه حد در حمایت از زنانی که مورد خشونت قرار می گیرند مؤثر است ؟

 

کیوان سررشته:  نمی دانم که این حمایت به چه شکلی است و چه کاری انجام می دهند اما بهزیستی و اورژانس اجتماعی ۱۲۳ مهم ترین نهادی است که سعی می کند به زنانی که مورد خشونت قرار می گیرند کمک کند. قشرهای آسیب پذیرتر با شماره ۱۲۳ تماس می گیرند  اما وارد شدن به این موضوع یک موردی است که باعث می شود خشونت خیلی شدیدی رخ دهد. . مشکلی که در قشر ما وجود دارد این است که اگر خانمی ، همسرش او را آزارجسمی دهد با این شماره تماس نمی گیرد به دلیل اینکه در این قشرها یه چیزی جا افتاده به عنوان آبروی اجتماعی که مهم تر از سلامت فردی و سلامت روانی آن آدم است واین خیلی برای ما بیشتر جا افتاده است . گاهی اوقات این خشونت را تا جای ممکن پنهان می کنیم به این دلیل که نمی خواهیم نگاه آن آدم ها به آن آدمی که خشونتگر بوده عوض شود و این باعث میشود که این رفتار خشونت آمیز همچنان ادامه داشته باشد و دائم تشدید بشود. در ایران هر عملی که انجام دهید سیاسی است و شما به محض اینکه اعلام کنید که ۳۰۰ هزار خانه ی امن برای زن های آسیب دیده باز شده معنایی که از آن برداشت می شود این است که پس، شما می گویید ایران امنیت ندارد ؟ ، مملکت ما جای امنی نیست ؟ . برای همین خیلی از این چیزها آرام بیان می شود.

 

  • به نظر شما برای اصلاح رفع خشونت علیه زنان چه کارهایی باید انجام داد؟ آیا این آموزش به دست مردم یا دولت است یا فکر می کنید که با مطالعه شکل می گیرد؟ 

 

کیوان سررشته:  من معتقدم اگر ما بخواهیم برای اصلاح رفع خشونت اقدام کنیم خیلی قدم به قدم باید حرکت کنیم . در حالت کلان و ایده آل این است که صداو سیما این کار را انجام دهد چون تاثیر آن بی نهایت است. اگر صداوسیما و مدارس درگیر این مسئله شوند تاثیر آن قابل مقایسه با ۱۰۰ هزار کلاس خصوصی ای است که ما برگزار می کنیم ، نخواهد بود. ولی خب واقعیت این است که هیچ کاری برای شناخت این جنبش نمی کنند و ما باید سعی کنیم از دایره اطراف خودمان یک نفر یک نفر آگاه سازی کنیم و آموزش دهیم تا اینکه که شاید ۵۰ سال دیگر آن یک نفر شد هزار نفر و آن دایره ها خیلی زیاد شد.